چشم و ديگر اعضاء دقيق و ظريف شده و بدين ترتيب نفس محدود را در مخاطره قرار دهد در حالى كه غرض از عقوبت وى اتلاف نفس او نبوده بلكه صرف تأديب است لاجرم به منظور عدم نقض غرض لازم است از اصابت تازيانه بر سر اجتناب شود . برخى از فقهاء تنها بر ذكر [ وجه ] و [ فرج ] اكتفاء كرده و به تعبيّت از نصّ احتراز از زدن بر ايندو عضو را لازم شمرده‌اند . قوله : لقوله تعالى و لا تأخذكم بهما رأفة : سوره نور آيه ( 2 ) . قوله : و روى ضربه متوسّطا : اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج ( 18 ) ص ( 370 ) به اين شرح نقل فرموده : محمّد بن يعقوب ، از حمّاد ، از حريز از كسى كه به او خبر داده ، از مولانا ابيجعفر عليه السلام انّه قال : يفرّق الحدّ على الجسد كلّه و يتّقى الفرج و الوجه و يضرب بين الضّربين . قوله : لرواية زراة عن الباقر عليه السلام : اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج ( 18 ) ص ( 369 ) به اين شرح نقل فرموده : محمّد بن يعقوب ، از محمّد بن يحيى ، از احمد بن محمّد ، از علىّ بن الحكم ، از ابان ، از زرارة ، از مولانا ابيجعفر عليه السلام قال : يضرب الرّجل الحدّ قائما و المرأة قاعدة و يضرب على كلّ عضو و يترك الرّأس و المذاكير . و مرحوم صدوق همين روايت را باسنادش از حسين بن سعيد ، از فضاله ، از ابان نقل فرموده منتهى بجاى [ يترك الرّأس و المذاكير ] يترك الوجه و المذاكير ضبط كرده و اين روايت با فرموده شارح ( ره ) در اين‌جا